...
خبرهای مرتبط .................................
RELATED NEWS
کد خبر: 127332 | تاریخ مخابره: ۱۳۹۸/۲/۳۰ - 07:38
دختر تاریخ‌ساز دوچرخه‌سواری:

آرزویم رکاب‌زدن در تور ایتالیاست

سمیه یزدانی، اسمی که رفته‌رفته باید به شنیدن آن در عرصه‌های بین‌المللی دوچرخه‌سواری عادت کنیم. دختری جوان با 28‌سال سن و تنها هشت‌سال رکاب‌زدن به‌طور حرفه‌ای، به اندازه‌ای پیشرفت کرده که گویی با کوله‌باری از تجربه روی زین دوچرخه نشسته و جاده‌ها را در می‌نوردد. یزدانی برای اولین‌بار در تاریخ دوچرخه‌سواری کشور موفق شد تا مدال خوش‌رنگ برنز را در بازی‌های آسیایی ازبکستان بر گردن بیاویزد. به گزارش ایرنا؛ به‌دنبال این موفقیت، مصاحبه‌ها و گفت‌و‌گوهای فراوانی با وی انجام شد، اما حالا بر آن شدیم تا دغدغه‌ها و مشکلات وی را بشونیم و تا‌جایی‌که در توان داریم در‌راستای مرتفع‌سازی آن تلاش کنیم. گفت‌و‌گو با وی را می‌خوانید:

سطح مسابقات ازبکستان را چطور دیدید؟
این رقابت‌ها به‌دلیل منتهی‌شدن به سال کسب سهمیه المپیک، سطح بالایی داشت و با 65 شرکت‌کننده در بخش جاده برگزار شد؛ نفر اول خانمی از کشور ازبکستان با اصالتی روس بود اما به‌خاطر کسب سهمیه تابعیت ازبکستان را گرفته بود و با وجود اینکه 10‌سال از من بزرگ‌تر بود اما رقیب به‌شدت سرسختی بود؛ اما با این وجود فاصله زمانی 59‌ثانیه‌ای با او برای من قابل توجه بود؛ نفرد دوم اهل کره جنوبی بود؛ دو طلای اینچئون و دو طلای بازی‌های آسیایی جاکارتا را در کارنامه داشت. اما تنها 12‌ثانیه می‌توانست جای‌مان را عوض کند؛ در‌واقع فاصله من با مدال نقره 12‌ثانیه بود که شاید اگر تجربه بیشتر و تجهیزات بهتری در اختیار داشتم می توانستم این 12ثانیه را جبران کنم.
چطور به سمت دوچرخه‌سواری کشیده شدید؟
از دوران کودکی بی‌نهایت به دوچرخه‌سواری علاقه داشم و از همان کودکی دنیای قهرمانی برایم جذاب بود؛ زمانی‌که ورزشکاران را در تلویزیون روی سکو می‌دیدم همیشه با خودم می‌گفتم می‌شود یک روز من هم روی سکو بروم. دوچرخه سواری را به‌طور حرفه‌ای از سال 90 شروع کردم و تا الان که 28‌سال دارم، تقریبا هشت‌سال است که به‌طور حرفه‌ای رکاب می‌زنم.
با توجه به اینکه رشته دوچرخه‌سواری بین زنان کشور طرفداران زیادی دارد اما به دلیل شرایط داخلی، خانوده‌های سنتی آنها نمی‌توانند در آن فعالیت مستمر داشته باشند، چه پیشنهادی برای این علاقه‌مندان دارید؟
- من همین مشکل را داشتم و پدرم همیشه مخالف دوچرخه‌سواری بود و دوست داشت تمام وقت درس بخوانم، برایم آرزوهای بزرگی در زمینه درسی داشت، خودمانی بگویم می‌خواست پروفسور شوم و از‌این‌رو مخالفت زیادی داشت، اما مادر و خواهرم حمایت می‌کردند، شاید چون عاشق دوچرخه‌سواری بودم، با این مانع کنار آمدم و هیچ‌وقت دست از تمرین نکشیدم.
به‌نظر خانم‌ها از دوچرخه‌سواری در خیابان هراس دارند، این‌طور نیست؟
واقعا همین‌طور است. ما برای تمرین با شرایط سختی روبه‌رو هستیم و از آنجا که باید در جاده تمرین کنیم، سختی شرایط برای ما دوچندان می‌شود، خطر جانی یکی از این سختی‌ها‌ست و من به شخصه دو‌بار در اتوبان تصادف کردم. تنها راهکار که شاید به‌سختی قابل اجرا باشد، این است که زمانی‌که خارج از اردو هستیم حواس‌مان جمع باشد و مراقب خودمان باشیم چون در اردو اسکورت داریم و هیچ مشکلی وجود ندارد، اما خارج از اردو باید با هزینه شخصی اسکورت تهیه کنیم که اکثرا استطاعت این کار را ندارند.
زمانی‌که در اردو هستید، حقوق می‌گیرید؟
خیر؛ نه حقوق داریم و نه باشگاهی که از قِبل قرارداد با آن درآمد داشته باشیم و درآمد متفرقه‌ای هم نداریم.
در رشته دوچرخه‌سواری اخیرا چند لژیونر از ایران به کشورهای دیگر صادر شده؛ آیا در رشته شما هم چنین موضوعی مطرح شده است؟
در‌حال‌حاضر به‌خاطر مدال‌هایی که اخیرا کسب کردیم، فدراسیون با سه تیم خارجی مکاتباتی داشته است؛ قزاقستانی‌ها که گفتند تیم‌مان تکمیل است و منتظر جواب هنگ‌کنگ و تایلند هستیم.
در مورد تجهیزات گفتید؛ آخرین باری که دوچرخه حرفه‌ای وارد شد، اگر اشتباه نکنم برای بازی‌های المپیک بود و از آن زمان به بعد تصور نمی‌کنم دیگر دوچرخه‌ها به‌روز شده باشند؛ توضیح می‌دهید که چرا از لحاظ تجهیزات ضعیف عمل می‌کنیم؟
اگر بخواهیم با سایر کشورها رقابت کنیم، باید تجهیزات دوچرخه‌سواری هر‌ساله به‌روز شوند؛ اما متأسفانه در‌حال‌حاضر به‌دلیل مشکلات اقتصادی کشور و کمبود بودجه فدراسیون هنوز از دوچرخه‌هایی استفاده می‌کنیم که به المپیک ریو مربوط می‌شود، حالا در‌نظر بگیرید که با این شرایط دوچرخه‌ها باید هر سال به‌روز شوند البته قطع به یقین نمی‌توان انتظار داشت که تجهیزات ما هم سطح اروپا باشد اما کشورهای آسیایی هم سرمایه‌گذاری‌های بسیار بالایی در همه حوزه‌ها دارند؛ از تجهیزات و دوچرخه گرفته تا شرکت در مسابقات مختلف و اردوهای آماده‌سازی. من در ازبکستان با دوچرخه‌ای حاضر شدم که چهارسال به‌طور مداوم از آن استفاده کرده بودم که البته هنوز هم از آن استفاده می‌کنم!
اگر تجهیزات به‌روز می‌شد، چقدر در مدال شما تاثیر داشت؟
همان‌طور که گفتم فاصله من با نقره 12‌ثانیه بود و شاید اگر تجهیزات به‌روز بود الان روی سکوی دوم بودم.
آیا فدراسیون برای حل این مشکل قولی داده است؟
به‌نظر من باید بین بودجه فدراسیون دوچرخه‌سواری با سایر فدراسیون‌ها تفاوتی وجود داشته باشد؛ چرا‌که ما برای خرید یک دوچرخه حرفه‌ای دست کم باید 10 تا 12‌هزار‌دلار هزینه کنیم (چیزی در حدود 120 تا 150‌میلیون)؛ حتی در مسابقات آسیایی در یکی از بخش‌ها به‌دلیل نداشتن تجهیزات شرکت نکردم؛ چه‌بسا اگر تجهیزات مهیا بود با دو مدال از ازبکستان برمی‌گشتم. مسلما 100‌میلیون برای کسی مثل من که هیچ درآمدی ندارم، مبلغ فوق‌العاده زیادی‌ست؛ تصور کنید برای مدال گرفتن در مسابقه‌ای که پاداش چندانی به ما تعلق نمی‌گیرد، 100‌میلیون پول دوچرخه بدهیم. آن هم در مسابقاتی که سطح بسیار بالایی دارد؛ در‌حال‌حاضر بیشتر بچه‌ها با دوچرخه‌های شخصی شرکت می‌کنند و تجهیزات خاصی در اختیار ما قرار نگرفته است.
با این تفاسیر می‌توان گفت که فدراسیون حمایتی خاصی نکرده است؟
نه، این‌طور نیست؛ باید منصف باشیم، حمایت‌های فدراسیون در این چند‌ساله موجب پیشرفت چشمگیر من شده است و در‌واقع اگر حمایت فدراسیون نبود، قطعا به این جایگاه نمی‌رسیدم. اعزام به مسابقات و برگزاری اردوهای منظم در طول سال و در اختیار قرار دادن مربی‌های خوب از‌جمله حمایت‌های فدراسیون بوده است؛ به‌طوری‌که من تمام سال 97 را در اردو بودم.
آیا شما یا هیچ‌کدام از بازیکنان تیم ملی مربی اختصاصی دارید؟
خیر. هزینه سرمربی شخصی زیاد است و همان‌طور که گفتم ما از عهده مخارج آن بر نمی‌آییم؛ در‌حال‌حاضر تأمین یک دوچرخه به‌روز و تجهیزات مورد نیاز عمده دغدغه ما‌ست.البته در جلسه‌ای که به دعوت صالحی امیری؛ رئیس محترم کمیته ملی المپیک در آن حاضر شده بودم از ایشان خواستم تا حمایت بیشتری از ما کنند البته همین دعوت و به‌نوعی احترام به جامعه دوچرخه‌سواری خیلی خوشحال‌کننده بود و از ایشان واقعا سپاسگزارم. همچنین باید از وزیر وزرش و جوانان هم تشکر کنم که خیلی سریع توانستم ایشان را ببینم و وزیر نیز قول حمایت از من را دادند.
شما اولین زن دوچرخه‌سوار ایرانی هستید که موفق به کسب مدال در بازی‌های آسیایی شدید، چه احساسی دارید از اینکه در یک حوزه ورزشی نفر اول هستید؟
خیلی خوشحالم از این بابت که توانستم راهی را برای زنان و دختران مشتاق و علاقه‌مند به دوچرخه‌سواری باز کنم تا آنها هم به این باور برسند که مدال آسیایی برای دختران رویای قابل دسترسی‌ست و این حس، حس خوبی‌ست.
انگیزه در رشته شما نقش عمده‌ای ایفا می‌کند، در مورد شما این موضوع تا چه اندازه صادق است؟
دقیقا حق با شما‌ست. انگیزه فاکتور تعیین‌کننده‌ای‌ست؛ اگر به هر دلیلی یک روز تمرین نکنید، جبران آن یک روز فشار مضاعفی را به شما وارد می کند، شاید یکی از علل موفقیتم در این چند سال این باشد که حتی یک روز هم دست از تمرین نکشیدم؛ به‌خاطر دوچرخه و رسیدن به این جایگاه از خیلی از علایق و تفریحاتم گذشتم.
روزانه چند ساعت تمرین می‌کنید؟
روزی 4 تا 5‌ساعت و به مسافت 100 الی 170 کیلومتر؛ جالب است که برای بازی‌های آسیایی جاکارتا که متأسفانه با مصدومیت بد موقع به آن نرسیدم تمرین‌های روزانه 200‌کیلومتر هم داشتم؛ از‌دست‌دادن آن بازی‌ها در‌حالی‌که 90‌درصد شانس مدال بودم، اتفاق تلخی بود شاید تلخ‌ترین اتفاق زندگی من...
گفتید روزی 4 تا 5‌ساعت تمرین می‌کنید و با در‌نظر گرفتن اینکه هیچ حقوقی هم ندارید و این تمرینات خرج هم روی دست شما می‌گذارد، این انگیزه از کجا نشأت می‌گیرد؟ به‌عبارت‌ دیگر چقدر این مشکلات روی انگیزه شما تأثیر منفی دارد؟
مسلما مشکلات زیادی داریم، هزینه رفت‌و‌آمد، هزینه تأمین مکمل و خرید تجهیزات دوچرخه و تعویض آنها. برای مثال زنجیر دوچرخه هر چند ماه یک‌بار باید تعویض شود و قبل از بازی‌های آسیایی با هزینه شخصی (400‌هزار‌تومان) زنجیر را تعویض کردم که البته چون مطمئن بودم که مدال می‌آورم فکرم این بود که این هزینه‌ها بعدها جبران می‌شود که متأسفانه مصدوم شدم؛ البته امیدوارم که بتوانم با پیوستن به یک تیم خارجی و لژیونر شدن دست کم منبع درآمدی داشته باشم.
آیا تا به حال این محدودیت‌ها و موانع و سختی‌ها باعث شده تا از ورود به این رشته پشیمان شده باشید؟
نه هرگز، چون من عاشق ورزش کردن هستم شاید برای شما عجیب باشد؛ اما واقعا این‌طور است؛ دوچرخه‌سواری برای من مثل یک خواب شیرین است.
در خصوص شرکت با حجاب اسلامی در مسابقات برایمان بگویید؟
یکی از آرزو‌های من حضور روی سکوهای بین‌المللی با حجاب اسلامی بود که خدا را شکر این اتفاق افتاد تا به همه ثابت کنیم حجاب برای ما محدودیت نیست.
یکی از گله‌هایی که ورزشکاران زن اسم و رسم‌دار دارند، این است که در ایران رقیب قدری برای آنها وجود ندارد؛ آسیا این موضوع صحت دارد؟
جواب این سوال کمی سخت است؛ چون ما در ایران باشگاه نداریم که بتوان سطح بازیکنان را سنجید و بنابراین نمی‌توان پاسخ دقیقی داد.
ورزشکاران ما بیشتر روی زندگی حرفه‌ای تمرکز دارند تا زندگی شخصی؛ این موضوع تا چه اندازه در مورد شما صدق می‌کند؟
صادقانه بگویم که من به‌خاطر دوچرخه‌سواری مدت زیادی‌ست که زندگی‌ام تک‌بُعدی شده است، صبح‌ها تمرین و عصر هم بدنسازی؛ شاید در مورد من بیشتر از همه صدق کند.
طبق آمار، نسبت زنان ورزشکار به مردان در ایران خیلی پائین است، به‌نظر شما ورزش چقدر روی زندگی شخصی، خانوادگی و روحیه زنان تأثیر گذار است و سطح کیفی زندگی آنان را بهبود می‌بخشد؟
قطعا مشت نمونه خروار است؛ زمانی که خودم و هم‌سن‌و‌سال‌های خودم را می‌بینم که با ورزش و نه لزوما ورزش قهرمانی سر و کار دارند و روحیه سالم و با نشاطی دارند. بدون شک برای همه زنان و دختران قصه همین است. البته علاقه به ورزش شرط اصلی است؛ برخی از افراد هیچ علاقه‌ای به ورزش ندارند؛ برای مثال خواهر من کاملا نقطه مقابل من است و این میزان فعالیت من همیشه برای او تعجب‌آور است.
آیا به مربیگری علاقه‌ای دارید؟ و اینکه عمر ورزش دوچرخه‌سواری برای رکاب‌زنان چند سال است؟
به‌هیچ‌عنوان علاقه‌ای به مربیگری ندارم و دوست دارم تمام وقتم را برای ورزش خودم و دوچرخه‌سواری بگذارم. خوشبختانه رشته دوچرخه‌سواری محدودیت سنی ندارد و تا هر سنی که بخواهید می‌توانید آن را ادامه دهید؛ جالب است بدانید «کریستینا آرمسترانگ» آمریکایی که الگوی ورزشی من نیز محسوب می‌شود و در سه دوره المپیک، طلا به دست آورد، در المپیک ریو 43‌سال و چند فرزند داشت.
آرزوی شما در دوچرخه‌سواری چیست؟
آرزوی من رکاب‌زدن در تور جیرو ایتالیا است.
صحبت پایانی؟
از همه کسانی که در این چند سال به من کمک کردند تا به این موفقیت برسم تشکر می‌کنم؛ فدراسیون، وزارت ورزش، کمیته ملی المپیک و البته خانواده‌ام. باز هم از آقای صالحی امیری و وزیر ورزش و جوانان بابت احترامی که به خانواده دوچرخه‌سواری گذاشتند قدردانی می کنم و امیدوارم مسئولان به‌ویژه کمیته و وزارت محترم ورزش به این رشته توجه ویژه‌ای داشته باشند تا روند صعودی دوچرخه‌سواری تداوم پیدا کند.

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیر سیستم منتشر خواهند شد
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهند شد
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشد منتشر نخواهند شد