آخرین خبرها
خبرهای پربیننده
چرا ستاره‌دار؟
کد خبر: 292383 | تاریخ مخابره: ۱۴۰۱ دوشنبه ۹ آبان - 05:05

سخن مدیرمسئول

چرا ستاره‌دار؟

علی‌اکبر بهبهانی

به‌راستی هیچ‌گاه از خود پرسیده‌ایم که چرا عده‌ای از نخبگان جامعه، از معیارهای جامعه خارج می‌شوند و حد‌و‌حدود خود را گم می‌کنند؟ هرگز انجمن یا هیئتی مستقل که دارای جمیع جهات از حیث روان‌شناسی، جامعه‌شناسی، رشد و تکامل و امور اقتصادی و ده‌ها علم دیگر باشد که این‌روزها در زندگی ما تأثیرگذارند و هر‌کدام می‌توانند ما را به درجه بالایی از کمال در آن حوزه ببرد و در مقابل، برداشت و درک ناقص از آن می‌تواند موجب گمراهی و به‌دنبال آن هرز ما شود، تشکیل شده است تا با شناخت کامل، حکم بر جلوگیری از تحصیل عالیه ندهد. ده‌ها‌سال است که تصمیم گرفته‌ام درباره آن و زوایای دربرگیرنده‌اش مطالبی بنویسیم یا سازمانی و نهادی را بیابم تا درد دلم را با آن عیان کنم؛ اما نشد که نشد. اینک عزم را جزم کرده‌ام تا شخصاً دست‌به‌کار شده و دراین‌خصوص مواردی را بیان کنم؛ شاید مقبول بیفتد و از آفتی به‌نام فرار نخبگان یا فرار مغزها جلوگیری شود. این مقدمات را برشمردم تا به اصل یادداشت برسم. مدتی‌ست در کنکورهای سراسری، جلوی نام بعضی از فرزندان ما یک ستاره نقش می‌بندد که مفهوم آن عدم‌صلاحیت درس‌خواندن این عزیزان است؛ یعنی فرزندان ما علاقه‌مند به تحصیل در مقاطع عالیه هستند؛ اما حق ندارند وارد دانشگاه شوند و درس بخوانند! اینک چندین سؤال است که نیاز به پاسخگویی اساسی آن توسط اولیای آموزش عالی‌ به‌شدت احساس می‌شود. گیرم چنین فردی در دوران نوجوانی یا جوانی، به‌علت ندانم‌کاری و تحت‌تأثیر انرژی بیش‌از‌حد در این رده سنی یا به‌لحاظ سرک‌کشیدن به بعضی از امور که نباید پیش می‌آمد یا درنهایت به‌این‌خاطر که اولیای او جزو مثلاً گروهک منافقین بوده‌اند که در این 40‌ساله، عناد خود را با ملت ایران نشان داده‌اند، از ادامه تحصیل محروم می‌شود. آیا گناه دیگری را باید بر من محاسبه کنند؟ از‌سوی‌دیگر؛ کدام دین یا آیین به‌اندازه اسلام و اولیای آن، از رأفت، مهربانی و گذشت سخن گفته است؟ مگر حضرت محمد؟ص؟ نفرمودند که «ز گهواره تا گور دانش بجوی؟» مگر مولایمان امیرالمؤمنین علی؟ع؟ متعدداً از عفو و گذشت و فداکاری سخن نگفته است؟ آیا فراز بزرگ «در عفو لذتی‌ست که در انتقام نیست» از افاضات آن امام بزرگوار نیست؟ به‌یقین پاسخ همیشه مثبت است و دین ما با اولیای دانشمند که هرکدامشان فخر بشریت هستند و آگاهی و بینش را به منصه ظهور گذاشته‌اند، راه را برای حتی خطاکاران و گمراهان هم باز گذاشته‌اند؛ و درنتیجه اولیای آموزشی ما باید شرط صواب را در تصمیم‌گیری‌ها رعایت کنند و به‌خصوص منع تحصیل را برای فرزندان وطن جایز ندانیم. اگر داوطلب کنکور، به‌واسطه عدم آگاهی، مرتکب خطایی شده است، به پیروی از تعالیم دینی تا‌حد‌امکان برای اصلاح او باید کوشش شود؛ چرا‌که بشر جایزالخطاست و محیط می‌تواند تأثیر مخربی داشته باشد. در‌نهایت اگر یک پذیرفته‌شده کنکور را خطاکار دانسته و او را از تحصیل بازبداریم، شاید به‌خطا رفته‌ایم؛ چراکه حداقل یک فرد نخبه را که درطول 12‌سال تحصیل، میلیاردها‌ریال از بیت‌المال برایش هزینه شده است، نباید رها کنیم تا مهاجرت را انتخاب کند و به کشوری دیگر برود و از حاصل زحمات کشور و شخص دیگران بهره ببرند. کما‌اینکه بیش از 90‌درصد دانش‌آموزان ایرانی که در المپیادهای درسی، بر قله رفیع جهانی ایستاده‌اند را به‌آسانی ازدست‌داده‌ایم. اینک و در پایان این نوشته، با‌توجه‌به اعتقاد راسخ به سیستم تنبیه و تشویق، گمان می‌کنم اگر منطق ما قوی باشد که حتماً چنین است، می‌توانیم به‌کمک آموزه‌های دین مبین اسلام، حتی گمراهان را به راه راستی و درستی هدایت کنیم تا از فرار جوانان شایسته و بااستعداد ایران عزیز، جلوگیری شود.

 

ارسال دیدگاه شما

بالای صفحه