• شماره 3561 -
  • 1404 شنبه 11 بهمن

سخن مدیرمسئول

چه می‌شد اگر؟

«چه می‌شد اگر ...؟» چه دنیایی می‌داشتیم اگر این سه کلمه را از جهان هستی برمی‌داشتند؟ سه کلمه‌ای که در آمال و آرزوهای بشر امروزی سرشار از معنای خواستن است که همواره به‌دنبال صلح و سازش و جهانی پر از صلح و صفا می‌بود و هیچ کشوری به کشوری دیگر امر نمی‌کرد. با او نمی‌جنگید. اموال آن‌را غارت نمی‌کرد و از همه این‌ها گذشته‌تر، سرزمین دیگران یا مام وطن غیر را با زور اشغال نمی‌کرد و اگر دنیای زور چون امروز این کره خاکی را با تمام مواهب و طبیعت خدادادی که سهم و تقسیم خداوندی مرزهای تمایلات و خواسته‌های همه ملل عالم را، معین کرده و آنچه را که لایق هر مردمی‌ست به او داده است و تنها و تنها این مردم به آنچه داشته‌اند یا مقدر بوده بسنده می‌کردند و از جنگ و تجاوز و برادر‌کشی دوری می‌جست تا دنیایی آرام می‌داشتیم و دیگر ابرقدرتانی همچون آمریکا، چین، روسیه و ابرقدرتی کوچک‌تر، به مال و جان و سرزمین دیگران چشم نمی‌داشتند و دیگر ناظر دنیایی نبودیم که در جنگ روسیه و اکرائین ساعتی 20‌نفر جان ببازند و این بشر طماع امروزی، جانی را که خدا داده است و خود باید بستاند، نمی‌گرفت؛ و چه می‌شد اگر کشوری به‌نام اسرائیل هر ساعت در غزه دونفر را نمی‌کشت و چه می‌شد اگر رهبران آمریکا و انگلیس از دیر‌زمان به فکر استثمار کشورهای دیگر نمی‌افتادند و چه می‌شد که در جنگ‌های میان هند و پاکستان چند‌ده‌میلیون آواره نمی‌شدند و باز چه می‌شد اگر استعمار انگلیس به فکر نفاق بین کشورهای آسیایی، عربی، اسلامی، نمی‌افتاد تا این‌روزها برادران مسلمان، از خواست و اراده خدای خوبی‌ها فاصله نمی‌گرفتند و چشم به مال دیگران نمی‌دوختند و در آفریقا میلیون‌ها انسان برای زنده‌ماندن از لاشه حیوانات مرده و برگ درختان برای زنده‌ماندن تغذیه نمی‌کردند و باز‌هم چه می‌شد اگر در چین کمونیست فاصله طبقاتی بین مسلمانان چینی و مردم عادی چین، به‌اندازه یک دنیا فاصله برای ماندن و خوردن و آشامیدن و به‌طورکلی نفس کشیدن نبود؟ و جان باارزش آنان گرفته نمی‌شد یا چه می‌شد اگر استعمار بریتانیای کبیر، کشورهای اسلامی خلیج تا ابد فارس را نمی‌گرفت و بسان برده با آنان رفتار نمی‌کرد و سپس در برابر صرف فعل خواستن توسط مردمان کشورهای مذبور، مجبور به عقب‌نشینی از وطن آنان نمی‌شد؟ خلاصه و خلاصه بگویم «اگر چه می‌شد» از فرهنگ مردم دنیا حذف می‌شد، چند‌ماه‌پیش شاهد حمله آمریکا به ونزوئلا نمی‌بودیم؛ حمله‌ای در تاریکی شب و به هنگام خواب مردم ونزوئلا، با فرمان و اراده مرد سرمایه‌داری با نام ترامپ بسان خرامیان با مدرن‌ترین ابزار جنگ در شبانگاه که حتی جمادات و نباتات هم در آرامش و سکون هستند، این فرد با عنوان رهبر آمریکا به ‌خود اجازه نمی‌داد با مدرن‌ترین ابزار جنگی، بیش از 100 نگهبان شبانه رهبر ونزوئلا را خواب کند و سپس در اتاق‌خواب رهبر آن کشور، او را با همسرش در خواب برباید و بعد هم به آن تفاخر کند؟ پس رسیده‌ایم به روزی که بشر برای زنده‌ماندن در جنگ با حیوانات وحشی درون جنگل‌ها و کوهستان‌ها طعمه نمی‌شود؛ بلکه این‌روزها، انسان‌هایی متمدن تنها به صرف ابرقدرتی، فوج انسان‌ها را می‌کشد و به آن تفاخر می‌کند.

ارسال دیدگاه شما

روزنامه در یک نگاه
هفته نامه سرافرازان
ویژه نامه
بالای صفحه