کد خبر:
406770
| تاریخ مخابره:
1404 شنبه 6 دي -
08:04
ذرهبین
فرار خاموش میلیاردرها از انگلیس
انگلیس که سالها پناهگاه امن و جذاب میلیاردرهای جهان بود، حالا آرام و بیصدا درحالازدستدادن ثروتمندان خود است؛ سرمایههایی که دنبال مقاصد مطمئنتر و مالیات پایینتر به خارج از اینکشور منتقل میشوند. بهگزارش قبس زعفرانی (فارس)؛ انگلیس در سالهای اخیر با روندی مواجه شده که دیگر نمیتوان آنرا استثنایی یا موقتی دانست: خروج سازمانیافته ثروتمندان و صاحبان سرمایه. پدیدهای که آرام و بیصدا جریان دارد اما پیامد آن میتواند جایگاه اقتصادی اینکشور را در دهههای آینده تحتتأثیر قرار دهد. لندن که برای دههها یکی از امنترین و جذابترین پناهگاههای مالی جهان بود، اکنون درحالازدستدادن این موقعیت است. تغییرات بنیادین در سیاستهای مالیاتی، همراه با تغییر نگرش سیاسی به ثروت و سرمایه، باعث شده بسیاری از نخبگان اقتصادی را دیگر محیطی قابلاعتماد برای آینده داراییهای خود ندانند. براساس گزارش شرکت «هنلی اند پارتنرز»، پیشبینی میشود تا پایان ۲۰۲۵ حدود ۱۶هزار و ۵۰۰میلیونر انگلیس را ترک کنند؛ رقمی که اینکشور را در صدر فهرست جوامع درحالازدستدادن ثروتمندان قرار میدهد و زنگ خطری جدی برای اقتصاد آن است. در نگاه نخست، این مهاجرت ممکن است صرفاً تصمیم فردی تلقی شود؛ اما بررسی مصادیق نشان میدهد با الگویی ساختاری روبهرو هستیم. میان چهرههای شاخص این موج خروج، «محمد منصور» (میلیاردر مصری-انگلیسی) جایگاه ویژهای دارد. او که سالها در لندن اقامت داشت و در اقتصاد و سیاست انگلیس نقشآفرینی میکرد، اخیراً اقامت رسمی خود را به مصر منتقل کرده. بهگزارش بلومبرگ و طبق اسناد ثبت شرکتها؛ محل اقامت مالیاتی او دیگر لندن نیست. فوربز در گزارش سال ۲۰۲۵، ثروت خالص منصور را حدود ۳.۴میلیارددلار برآورد کرده و او را هشتمین فرد ثروتمند قاره آفریقا معرفی نموده. اهمیت خروج منصور صرفاً در رقم ثروتش نیست؛ بلکه در بار نمادین این تصمیم نهفته است. خروج او، پیامی روشن به صاحبان سرمایه ارسال میکند: حتی نزدیکی به قدرت سیاسی نمیتواند تضمین ماندگاری سرمایه باشد. دراینلیست منصور تنها نیست. «ریچارد نادر»، مدیر صندوق سرمایهگذاری، اقامت مالیاتی خود را به سوئیس منتقل کرده و «آکیرا موری»، سرمایهدار ژاپنی، دفتر خانوادگی خود را از لندن به سنگاپور برده است. «خانواده هندوچا» (از ثروتمندترین خانوادههای مقیم لندن) نیز ساختارهای مالی خود را به خارج از انگلیس انتقال دادهاند. اینموارد نشان میدهد مسئله محدود به یک ملیت، یک صنعت یا یک فرد خاص نیست؛ بلکه با بازتعریف جذابیت انگلیس برای سرمایههای بزرگ مواجهیم. برای دههها، یکی از مهمترین مزیتهای رقابتی انگلیس، نظام مالیاتی «غیرمقیمها» بود؛ سازوکاری که به ثروتمندان خارجی اجازه میداد تنها بابت درآمدهای داخل کشور مالیات بپردازند و سود سرمایهگذاریهای خارجیشان معاف از مالیات باشد. همین امتیاز، لندن را به یکی از آهنرباترین مراکز ثروت جهانی تبدیل کرده بود اما این مزیت بهتدریج از میان رفت. در مارس ۲۰۲۴، دولت محافظهکار مهلت استفاده از این معافیت را از ۱۰سال به چهارسال کاهش داد. با رویکارآمدن دولت حزب کارگر بهرهبری «کییر استارمر»، اینمسیر شتاب بیشتری گرفت و معافیت مالیاتی مربوط به ارث داراییهای نگهداریشده در صندوقهای خارجی لغو شد؛ بسیاری از ثروتمندان این تصمیم را خط پایان تحملپذیری تلقی کردند. «گاردین» این تصمیم را «محرک احساسی» خروج ثروتمندان توصیف کرد. برای بسیاری از میلیاردرها (بهویژه مسنترها) مسئله فقط مالیات نیست، بلکه امنیت بیننسلی ثروتشان نیز مطرح است. آنها نگران هستند پس از مرگشان، بخش قابلتوجهی از داراییهایشان بهواسطه مالیات بر ارث از بین برود و نسل بعدی متضرر شود. کارشناسان مالیاتی معتقدند آنچه بیشازهمه سرمایهداران را نگران کرده، بیثباتی قوانین است. تغییرات پیدرپی در سیاستهای مالیاتی و لحن سیاسی تند علیه «امتیازات ثروتمندان»، این پیام را میدهد که انگلیس دیگر محیطی مطمئن برای سرمایههای بزرگ نیست. درواکنشبه این تحولات، ثروتمندان مسیرهای تازهای را انتخاب کردهاند. کشورهایی مانند امارات، موناکو، سوئیس، سنگاپور و آمریکا به مقصدهای مهاجرت سرمایه تبدیل شدهاند؛ جوامعی که ترکیبی از مالیات پایینتر، ثبات حقوقی و سیاستگذاری بلندمدت را ارائه میدهند. درعینحال؛ گروهی دیگر ازجمله منصور به کشورهای خود بازگشتهاند. منصور در مصر مالک «گروه منصور» است؛ مجموعهای بزرگ که نمایندگی شرکتهای «جنرالموتورز» و «کاترپیلار» و ... را دارد و در بخشهای متنوع اقتصادی فعال است. این بازگشت، نشاندهنده تغییر توازن میان مراکز سنتی ثروت و اقتصادهای نوظهور است. نقش محمد منصور در انگلیس تنها اقتصادی نبود. او در سال ۲۰۲۳، پنجمیلیون پوند به حزب محافظهکار کمک مالی کرد و پیشتر ازسوی «ریشی سوناک» بهعنوان امین صندوق مالی حزب منصوب شده بود؛ سمتی کلیدی در مدیریت منابع مالی و جذب کمکها. درادامه نیز بهپاس فعالیتهای اقتصادی و خیریه، لقب «سِر» دریافت کرد. خروج چنین چهرهای، برای بسیاری از ناظران بهاینمعناستکه حتی نزدیکی به قدرت سیاسی نیز دیگر تضمینی برای ماندگاری سرمایه در انگلیس نیست. مهاجرت ثروتمندان صرفاً بهمعنای کاهش درآمد مالیاتی نیست. تضعیف بازار املاک لوکس، کاهش سرمایهگذاری خصوصی و انتقال مراکز تصمیمگیری مالی به شهرهای رقیب، از پیامدهای اینروند است. درمقابل، لندن بر «عدالت مالیاتی» تأکید دارد و اصلاحات را برای تأمین خدمات عمومی ضروری میداند. پرسش کلیدی اما همچنان پابرجاست: آیا میتوان همزمان عدالت مالیاتی را تقویت کرد و جذابیت کشور برای سرمایه جهانی را حفظ نمود؟ نمونههایی مانند منصور، خانواده هندوچا و دیگر نخبگان اقتصادی نشان میدهد سرمایه پیشازهرچیز به اعتماد، ثبات و پیشبینیپذیری واکنش نشان میدهد. در جهانی که جابهجایی پول و افراد بهسادگی ممکن است کشورها ناگزیرند میان فشارهای اجتماعی داخلی و رقابت جهانی برای جذب ثروت، توازنی ظریف برقرار کنند. انگلیس اکنون در نقطهای ایستاده که تصمیمهای امروز آن، جایگاهش در اقتصاد جهانی دهههای آتی را رقم میزند؛ و خروج خاموش ثروتمندان، از جدیترین نشانههای هشداردهنده این لحظه تاریخی است.