متروی آرام؛ متروی ناآرام!

بدون‌شک، تمام کشورهای جهان موظف هستند که با ایجاد سرویس‌های عمومی همچون ناوگان اتوبوس‌رانی و ایجاد خطوط متعدد مترو درون شهرها و به‌خصوص کلان‌شهرها، درخصوص جابه‌جایی آسان‌تر مردم برای کار روزانه اقدام کنند که دراین‌راه بسیاری از ادارات و وزارتخانه‌ها با ایجاد خطوط حمل‌ونقل اقدام به جابه‌جایی کارکنان خود می‌کنند. در کشور ما هم این‌مهم از صدهاسال‌پیش موردتوجه بوده است. در اوایل در تهران جابه‌جایی ازطریق درشکه و سپس ون و اتوبوس صورت می‌گرفت؛ اما زمانی‌که جمعیت تهران از دومیلیون فراتر رفت، شهرداری مجبور شد که با ایجاد شرکت‌های خصوصی بانام شرکت واحد اتوبوس‌رانی، برای جمعیت تهران اقدام کند که مدت‌ها اتوبوس‌ها و مینی‌بوس و ون کار جابه‌جایی شهروندان تهران را عهده‌دار بودند؛ اما زمانی‌که جمعیت تهران فراتر از پنج‌میلیون‌نفر شد، مسئولین کشوری به فکر ایجاد خطوط مترو افتادند و با به‌کارگیری قطارهای درون‌شهری کمک شایانی به جابه‌جایی شهروندان تهرانی شد که این‌روزها، جمعیت آن از 10‌میلیون در تهران و چهارمیلیون در شهرک‌های اطراف تهران فراتر رفته است و مترو آسان‌ترین و سریع‌ترین وسیله حمل‌ونقل درون‌شهری شهروندان شده است که در زمستان‌ها مسافران از گرمای لازم و در تابستان‌ها با دستگاه‌های سرمایشی از آسایش لازم برخوردار هستند و جای قدردانی از مسئولین کشوری به‌خصوص شهرداری تهران دارد؛ اما در کنار جابه‌جایی سریع و راحت شهروندان تهرانی، مدت‌های زیادی‌ست که دست‌فروشان زیادی از آغازین ساعت حرکت قطارها تا پایان کار روزانه متروها، با حضور فراوان ازنظر عددی و زمانی، آرامش مسافران را بر هم زده‌اند. صداهای ناهنجار متوالی دست‌فروشان ازنظر صوتی عنان مسافران را از کف گرفته و رفت‌وآمد آنان از واگنی به واگن دیگر و لگد‌کردن پای مسافرانی که به‌علت تکمیل صندلی‌ها ناچار هستند، ایستاده طی ‌طریق کنند؛ امری عادی شده است. تنه زدن دست‌فروشان نیز مزید‌بر‌علت شده و به‌شدت از این‌رویه ناراحت بوده و کم‌کاری شرکت ساماندهی صنایع و مشاغل را دراین‌مورد، به شهرداری تهران متعدداً گزارش کرده که تا این لحظه اتفاق خاصی برای برطرف‌کردن این آزار و اذیت ازسوی سازمان مزبور صورت نگرفته و مسافران همچنان باید فریادهای گوش‌خراش این دست‌فروشان را تحمل کنند و دراین‌بین از فروش خودکار و مداد گرفته تا ابزارهای برقی و به‌خصوص وسایل و دستگاه‌های بازی بچه‌گانه ‌و ابزاری نو و دست‌اول که در هیچ مغازه‌ای یا فروشگاه‌های بزرگ نیز از این وسایل یافت نمی‌شود، کار را برای مسافران از سخت هم سخت‌تر کرده است. از بدی روزگار و فراوانی این قبیل مشاغل، همان بس که اتباع خارجی مقیم در تهران به‌خصوص افغانی‌ها، این‌قدر شمارشان زیاد است که در هرلحظه و درون هر قطار شاید تا 20‌نفر هم در سلب آرامش و آسایش تهرانی‌ها نقش دارند که علت عدم مقابله با این اوضاع‌واحوال توسط شرکت ساماندهی صنایع و مشاغل بر ما پوشیده است. صدالبته در تهران کم‌کم پیاده‌روها هم توسط دست‌فروشان و دکه‌داران اشغال شده است که آزادانه از شیر گنجشک تا جان آدمی، انواع و اقسام مشاغل مجازی را به حد وفور رسانده است؛ گواینکه در پاره‌ای‌از‌اوقات در شبکه‌های مجازی مشاهده می‌کنیم که مأموران سد معبر، با اشغال پیاده‌روها توسط دست‌فروشان آن‌هم با شدت و حدت، مبارزه می‌کنند و گاهی اشغالگران حتی تنبیه بدنی هم می‌شوند که نشان از اقدام جدی و قانونی کارکنان سد معبر شهرداری تهران دارد. امیدواریم کم‌کم با ساماندهی دست‌فروشان، پیاده‌روها خلوت شود.