کد خبر:
406773
| تاریخ مخابره:
1404 يکشنبه 7 دي -
08:07
روایتی از «واکنش موشکی ایران» دراینسالها
«واکنش موشکی ایران» دقیقترین و البته مرسومترین توصیف خبری از شلیکهایی است که همواره از مرزهای کشور عبور و به اهدافی مشخص در منطقه اصابت کردهاند. شلیکهایی که پاسخی مشخص به حملات گروهها یا رژیمهای تروریستی علیه کیان و تمامیت ارضی ایران است. بهگزارش لیلا واحدی (ایرنا)؛ برنامه موشکی جمهوری اسلامی ایران در یکدههگذشته و همزمان با افزایش توان بازدارندگی تهران کانون توجه منازعات سیاسی و پروپاگاندای رسانهای غرب بوده است. برنامهای که از نگاه ایران، با هدف پاسخ به تهدیدات مستقیم و غیرمستقیم علیه امنیت ملی کشور آغاز شد و تکوین یافت. ازاینرو تازمانیکه این تهدیدات بهقوتخود باقیست؛ توان موشکی ایران هم برای مقابله با آنها ازمنظر عقلانی باید ادامه داشته و تکمیل و توسعه یابد.
موشکی به بیرون از مرزهای ما، پس از پایان جنگ هشتساله با عراق شلیک نشده بود تازمانیکه داعش در ۱۷ خرداد ۱۳۹۶ به مجلس شورای اسلامی و مرقد بنیانگذار انقلاب اسلامی حمله کرد. دراینحمله ۱۷نفر از ایرانیان بهشهادت رسیدند و شوک امنیتی بزرگی به کشور و مردم وارد شد. پاسخ به ایناقدام گروه تروریستی داعش ازآنرو در دستورکار فرماندهان ایران قرار گرفت که تهران اطمینان حاصل کرد، عدم پاسخدهی به آن میتواند ضمن ایجاد ابهام در افکارعمومی، اینگروه را به تکرار ترور عادت دهد. ازاینرو نخستین موشکهای ایران در ۲۸ خرداد از مرزهای هوایی کشور خارج و در مقر فرماندهی اینگروهک در دیرالزور سوریه فرود آمد. شش موشک بالستیک میانبرد ذوالفقار و قیام از استانهای کرمانشاه و کردستان به مقر داعش شلیک کرد که درنتیجهآن تعدادی از افراد اینگروه ازجمله «سعد الحسینی» از فرماندهان ارشد کشته شدند. تیرماه سال ۹۷ گروه تروریستی پژاک در حمله به پاسگاه مرزی قرارگاه حمزه سیدالشهدا(ع) نیروی زمینی سپاه در مریوان کردستان ۱۰تن از نیروهای این پاسگاه را بهشهادت رساندند و دوهفته پس از این حمله مقر فرماندهی اینگروه در اقلیم کردستان با هفت موشک بمباران شد. گروه تروریستی داعش ۳۱ شهریور ۱۳۹۷ با حمله به رژه نیروهای مسلح و نیز مردم عادی در اهواز ۲۵نفر از غیرنظامیان و نیروهای نظامی را شهید و حدود ۶۸نفر را زخمی کرد که یکی از شهدا کودکی چهارساله بود. ۱۰روز پس از این ترور، سپاه پاسداران با ششفروند موشک بالستیک ذوالفقار و قیام و نیز هفتفروند پهپاد رزمی، مواضع داعش در منطقه البوکمال سوریه در شرق فرات را هدف قرار داد. سپاه پاسداران ایران ۱۸ دیماه ۱۳۹۸ و درپاسخبه ترور سردار قاسم سلیمانی فرمانده ارشد خود در عراق بهدستور رئیسجمهور آمریکا یکی از بزرگترین عملیاتهایش را انجام و با ۱۳ موشک بالستیک پایگاه عینالاسد، بزرگترین پایگاه نیروهای آمریکایی در عراق و نیز یک پایگاه در اربیل، پایتخت اقلیم کردستان عراق را موردحمله قرار داد. تداوم توطئه در اقلیم کردستان ازسوی گروههای تجزیهطلب، پژاک و موساد، سبب شد ایران در اسفند ۱۴۰۰ مرکز استراتژیک این توطئه این توطئه را موردهدف قرار دهد و این حملات موشکی بین سالهای ۲-۱۴۰۱ به این مقرها ادامه یافت. همچنین بخشهای از مقرهای گروه داعش هم در شهرهای ادلب سوریه موردحمله قرار گرفت. حمله به مقر گروهک تروریستی جیشالعدل در بلوچستان پاکستان و دیماه ۱۴۰۲ و درپی تداوم اقدامات تروریستی اینگروه در شرق ایران از دیگر حملههای موشکی جمهوری اسلامی برای مقابله با گروههای تروریستی بود. ۱۳ فروردین ۱۴۰۳ اما روز مهمی در تاریخ نزاع میان ایران و رژیم اسرائیل محسوب میشود؛ ازآنرو که دراینتاریخ رژیم صهیونیستی ساختمان کنسولگری ایران در دمشق سوریه را بمباران کرد که درنتیجهآن فرماندهان ارشد ایران ازجمله سردار «محمدرضا زاهدی» بهشهادت رسید. درپاسخبه ایناقدام سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در عملیاتی باعنوان وعده صادق 1، به سرزمینهای اشغالی حمله کرد. این حمله مهرماه ۱۴۰۳ و درپی مجموع اقدامات تروریستی رژیم اسرائیل و شهادت اسماعیل هنیه، رئیسدفتر سیاسی حماس در تهران و نیز شهادت سید حسن نصرالله دبیرکل حزبالله لبنان و تعدادی از فرماندهان ارشد ایران تکرار شد و موشکهای متنوع ایران از هایپرسونیک فتاح تا خیبرشکن، با عبور از گنبد آهنین تلآویو، اهدافی نظامی در سرزمینهای اشغالی را مورداصابت قرار داد. درنهایت اما بزرگترین و مهمترین عملیات شلیک موشک ازسوی ایران، خردادماه سالجاری و ساعاتی پس از تجاوز نظامی رژیم اسرائیل به کشور صورت گرفت و ۱۲روز طول کشید و قدرت و شدت این حملات بهقدری بود که بهاذعان سیاستمداران و رسانههای اسرائیلی منجر بهدرخواست آتشبس ازسوی اسرائیل شد. بررسی این تاریخچه، حکایت از آن دارد که میان تمام شلیکهای موشکی ایران آنچه بهصورت مشترک بهچشم میخورد؛ موضوع واکنشی بودن آنهاست. بهاینمعناکه ایران آغازکننده هیچیکاز این درگیریها نبوده و جز برای دفاعازخود در برابر گروهها و رژیم تروریستی موشکی را شلیک نکرده و این همان دکترین دفاعی ایران و عامل اصلی تولید و توسعه برنامه موشکی ایران است. ازسویدیگر در بسیاری از حملهها آنچه مورد اذعان بوده؛ ایننکته است: بیشینه این موشکها به اهداف نظامی و مقرهای اصلی و شناختهشده تروریستی اصابت کرده و تهران ملاحظات ویژهای در هدفقراردادن مکانهای غیرنظامی دارد و یکی از مهمترین دلایل توسعه موشکهای نقطهزن همینموضوع است. نگرانی دائمی از برنامه موشکی ایران در غرب آسیا، درحالی به یکی از مهمترین دغدغههای کشورهای غربی و رژیم اسرائیل تبدیل شده است که در فاصله هزارکیلومتری مرزهای ایران، رژیمی حضور دارد که بزرگترین زرادخانه تسلیحات غربی و شرقی را در خود جای داده و انواع بمبهای اتمی و شیمیایی و موشکهایی با فناوریهای جدید دراختیار دارد. رژیمی که برخلاف ایران نه برای واکنش و دفاعازخود که جهت حمله و اشغال کشورهای همسایه خود موشک و دیگر تسلیحات خود را شلیک و استفاده میکند. رژیمی که در دوسالگذشته نزدیک به ۷۰هزار انسان را در باریکه غزه کشته و نخستوزیر آن در دادگاههای بینالمللی متهم به نسلکشی است. رژیمی که جنگندههای ارتشش هرروز حریم هوایی سرزمینهای مستقلی چون لبنان و سوریه را نقض و بخشهای از اینکشورها را بمباران میکنند. طبق آمارهای متنوع منتشرشده در رسانههای غرب؛ آمریکا یکی از مهمترین تأمینکنندگان سلاح و موشک رژیم اسرائیل است که تنها در یکمورد و بهنوشته نشریه «میدلایست آی» چندروز قبل از حملات صهیونیستها به ایران حدود ۳۰۰ موشک هلفایر را تحویل تلآویو داده. هلفایر موشکهای هوابهزمین هدایتشونده لیزری هستند که از آنها برای اجرای حملات نقطهزنی استفاده میشود. درحالحاضر این رژیم متجاوز، موشکهایی چون Air LORA را دراختیار دارد که از پیشرفتهترین موشکهای بالستیک هواپرتاب در جهان بهشمار میرود. هایپرسونیک اسپارو و راکس هم از مهمترین موشکهای دراختیار اسرائیل برای هدفقراردادن کشورهای دیگر است. برآورد پژوهشگران دانشگاه بروان آمریکا با بررسی دادههای عمومی و مکاتبات دولت و کنگره، میزان کمک نظامی آمریکا به رژیم اسرائیل را در دوسال جنگ غزه دستکم ۲۱میلیارد و ۷۰۰میلیوندلار تخمین میزند. اینارقام بخشی از بزرگی برنامه نظامی رژیم اسرائیل و حمایتهای آمریکاست که حمایتهای دیگر متحدان و حامیانی چون اتحادیه اروپا و برخی کشورهای آسیایی مورداشاره نبوده است. با وجود چنین واقعیاتی در صحنه بینالمللی و منطقهای سؤال مهم، منصفانه و البته عقلانی اینخواهدبودکه چرا کسی از رژیم اسرائیل با وجود تمام سابقه اشغالگری و تجاوز، درخواستی برای خلعسلاح موشکی و نظامی نمیکند و این تنها تهران است که باید برنامه موشکی خود را محدود سازد؟ اینموضوع را «اسماعیل بقائی» سخنگوی وزارت امور خارجه روز دوشنبه یادآور شد و گفت: دراینزمینه با نوعی نفاق و دورویی آشکار مواجه هستیم. برنامه موشکی دفاعی ایران بهعنوان «تهدید» معرفی میشود، اما همزمان شاهد سرازیرشدن سیل تسلیحات کشتار و حتی سلاحهای کشتارجمعی بهسوی رژیم صهیونیستی هستیم؛ که مشغول نسلکشی است، خاک دو کشور را در اشغال خود دارد و تنها در چندماهاخیر به هفت کشور حمله کرده. اینوضعیت، یک تناقض آشکار و نشانهای از تباهی اخلاقی کاملاً روشن است که ایالاتمتحده آمریکا و دیگر کشورهایی که حامی این رژیم هستند، باید درقبالآن پاسخگو باشند. توان دفاع نظامی، تقریباً در تمام نظریههای روابط بینالملل بهویژه در نظریههای واقعگرایانه مهمترین عامل ایجاد قدرت و تحکیم و تثبیت آن است و اینمهم در نظامی که هرروز به یک آنارشی خطرناک نزدیک میشود، بسیارمهمتر از گذشته بهنظر میرسد. ازسویدیگر در همین قواعد و عرف نظام بینالملل هیچ قاعده یا پیمانی دستیابی و تولید موشک را برای هیچ کشوری ممنوع نکرده است و حتی برخی تلاشهایی که برای محدودسازی ایران صورت گرفته بیشتر درزمینه صادرات موشک بوده است. تلاشهای موجود در جهان بهمنظور کاستن از توسعه موشکهایی است که قابلیت حمل کلاهکهای هستهای را دارا هستند. همچنین نباید از یاد برد در همین نظام بینالملل بسیاری کشورها یا در قالب اتحادهای نظامی یا در چارچوب همکاریهای دوجانبه، در ارتقا این توان دفاعی به یکدیگر کمک میکنند اما در همین نظام بینالملل، ایران نهتنها کمکی دریافت نمیکند بلکه تلاش میشود توان نظامی بومی ایران را هم محدود کنند. نکته قابلتأمل دیگر ایناستکه ایران توان موشکی خود را برخلاف بسیاری از کشورهای منطقه، همسایه و رژیم صهیونیستی وارد نکرده بلکه هرآنچه از صنایع موشکی امروز ایران که غرب را نگران کرده، بااستفادهاز توان داخل ایران ساخته شده. توسعه برنامه موشکی ایران از همان نخستینروزهای بمباران کشور ازسوی رژیم بعث عراق که بااستفادهاز هواپیماها و موشکهای ساخت غرب و شرق بود، آغاز شد و درطول چهاردههگذشته با تکاپوی بیسابقه و ازخودگذشتگیهای بسیار جانی و هزینههای بسیار بهثمر رسید. در تمام آن هشتسال دفاع ایران از تمامیت ارضی خود، صدور هرگونه سلاح به کشور ممنوع بود و اندک تسلیحات موشکی و دفاعی رسیده به ایران هم گرچه انگشتشمار بودند اما آغاز راهی شدند که به امروز و شهرهای موشکی در کشور رسیده و باتوجهبه مجموع شرایط ادامه خواهد یافت. تجربه هشتسال جنگ با رژیم صدام؛ بههماناندازه که تلخ بود عبرتآموز هم بود؛ جنگی که «محمدجواد ظریف» وزیر پیشین امور خارجه درتوضیح تلخی آن ازیکسو و چرایی اصرار ایران به تولید موشک فروردین سال ۹۵ به یک خبرنگار خارجی که درباره این چرایی پرسیده بود گفت: «شما هدف یک جنگ هشتساله نبودهاید که در آن شهرها زیر باران موشکها قرار داشتند و حمله شیمیایی امان را میبرید. شما در شرایطی نبودید که حتی یک موشک هم نداشته باشید تا شاید از ترس آن یک موشک صدام حسین بمباران شهرهای شما را متوقف کند. ما درآندوره از اینکشور به آنکشور میرفتیم و برای یک موشک بازدارنده التماس میکردیم، التماس میکردیم، تکرار میکنم التماس میکردیم تا از مردم خود دفاع کنیم اما همه سکوت کردند». ایران این تجربه را باردیگر و بسیارکوتاهتر و محدودتر در جنگ ۱۲روزه تجربه کرد. جاییکه اکنون قاطعانه و بااستنادبه سخنان مقامات غربی باید گفت اگر موشکهای ایران در میانه تلآویو و دیگر شهرهای سرزمینهای اشغالی فرود نمیآمد، جنگ علیه کشور پایان نمییافت. این حقیقت را «جان مرشایمر» نظریهپرداز آمریکایی اینگونه توضیح داده: در جنگ دوازدهروزه اسرائیل خسارت چشمگیری را متحمل شد. خسارتی که ایرانیها به اسرائیل وارد میکردند، بهمراتب چشمگیرتر از آسیبی بود که اسرائیلیها به ایران وارد میکردند. ایرانیها در استفاده از موشکهای بالستیک، کروز و پهپاد برای نفوذ به سامانههای پدافندی اسرائیل، روزبهروز کارکشتهتر و ماهرتر میشدند. همچنین، تمام شواهد حاکیازآناستکه تمایل بسیارزیادی به پایان جنگ ۱۲روزه داشتند. آنها نمیخواستند که جنگ ادامه یابد چون دریافتند که ایرانیها انبار عظیمی از موشکهای بالستیک دارند و همچنان به آسیبزدن به اسرائیل ادامه میدهند. با وجود پاسخهای بسیار بدیهی دربارهاینکه چرا ایران بر توسعه و تحکیم برنامه موشکی خود اصرار دارد؛ باز رژیم اسرائیل درتلاش است ضمن انکار این بدیهیات، مهمترین سد دفاعی ایران را محدود یا حتی نابود سازد و برای اینمهم آمریکا و دیگر کشورهای غربی را هم به میدان زیادهخواهی خود آورده. کشورهای غربی بهواسطه سالها ایرانهراسی تلآویو، برنامه موشکی ایران را نه توان دفاعی که مکملی برای برنامه هستهای تهران میدانند و درپی محدودسازی آن و فشار بر تهران هستند. تهران برمبنای دکترین دفاعی، نظامی و ایدئولوژیک خود درپی دستیابی به بمب اتم نیست و درپی گسترش موشکهای لازم برای حمل آن هم نیست. بااینهمه اما انتظار کنارگذاشتن سلاح دفاعی کشوری در منطقه آشوبزدهای چون خاورمیانه با وجود رژیمی چون اسرائیل هیچ منطق و عقلانیتی ندارد و طبیعی است که چنین موضوعی را ایران نپذیرد؛ ایرانی که جز برای دفاع، موشکی شلیک نکرده و نخواهد کرد. ایننکته در پاسخ اخیر اسماعیل بقائی؛ سخنگوی وزارت خارجه به پرسش ایرنا نیز موردتأکید و تأیید قرار گرفت. وی درپاسخبه پرسش ایرنا مبنیبر بهانهتراشی جدید رژیم صهیونیستی برای احتمال تکرار تجاوز به ایران بهبهانه توسعه برنامه موشکی ایران گفت: برنامه موشکی ایران صرفاً برای دفاع از کیان کشور توسعه داده شده و اساساً موضوع مذاکره نیست. قابلیتهای دفاعی جمهوری اسلامی با هدف بازداشتن متجاوزان از هرگونه خیال حمله به ایران طراحی شده و بههیچعنوان امری نیست که بتوان درباره آن گفتوگو یا چانهزنی کرد.